-->
ഇന്ത്യന് പാര്ലമെന്റില് ഉയര്ന്നുവന്ന ഒരു വിഷയം അതീവ ഗൗരവതരമായ ചില ചോദ്യങ്ങള് ഉയര്ത്തുന്നുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി ധര്മേന്ദ്ര പ്രധാന് 'വികസിത് ഭാരത് ശിക്ഷാ അധിഷ്ഠാന് ബില്' ലോക്സഭയില് അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്, പ്രതിപക്ഷാംഗങ്ങള് ശക്തമായ പ്രതിഷേധവുമായി രംഗത്തെത്തി. പ്രധാന നിയമനിര്മാണങ്ങള്ക്ക് ഹിന്ദി പേരുകള് മാത്രം നല്കുന്നതിലെ ഭരണഘടനാപരമായ സാധുതയും, അതിലുപരി രാജ്യത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയോടുള്ള സമീപനവുമാണ് പ്രതിഷേധങ്ങള്ക്ക് പിന്നിലെ മുഖ്യ കാരണം.
ഇന്ത്യ ഒരു ഏകഭാഷാ രാഷ്ട്രമല്ല. ഭാഷകളുടെയും, ലിപികളുടെയും, സംസ്കാരങ്ങളുടെയും ഒരു മഹാസംഗമമാണ് നമ്മള്. ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം പട്ടിക അംഗീകരിച്ച 22 ഭാഷകള് ഉള്പ്പെടെയുള്ള ഈ വൈവിധ്യമാണ് നമ്മുടെ ദേശീയ ഐക്യത്തിന്റെ അടിത്തറ. ഒരു ഭാഷയെ മറ്റുള്ളവയ്ക്ക് മീതെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയോ, പ്രാമുഖ്യം നല്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഏതൊരു നടപടിയും ഈ സൂക്ഷ്മമായ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകര്ക്കാന് സാധ്യതയുണ്ട്. നിയമങ്ങള് രൂപീകരിക്കുമ്പോള് പോലും, ഭാഷാപരമായ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു മനോഭാവം ഭരണകൂടത്തിന് അത്യാവശ്യമാണ്.
ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ആശങ്ക ഭരണഘടനാപരമായ മര്യാദകളെക്കുറിച്ചാണ്. നിയമനിര്മാണങ്ങളുടെയും ബില്ലുകളുടെയും ആധികാരികമായ ഭാഷ, ഉന്നത കോടതികളിലെ നടപടിക്രമങ്ങള് എന്നിവ ഇംഗ്ലീഷില് ആയിരിക്കണമെന്ന് അനുച്ഛേദം 348 വ്യക്തമാക്കുന്നു. അഥവാ പാര്ലമെന്റ് മറിച്ചൊരു നിയമം കൊണ്ടുവരുന്നതുവരെ ഈ വ്യവസ്ഥ നിലനില്ക്കും. കേവലം ഹിന്ദി ഉപയോഗിക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് സുപ്രധാന കേന്ദ്ര നിയമനിര്മാണങ്ങള്ക്ക് ഔദ്യോഗികമായി ഹിന്ദി പേരുകള് മാത്രം നല്കുന്നതിലാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. നിയമങ്ങള് രാജ്യമെമ്പാടും വ്യക്തമായി മനസിലാക്കാനും, ഉദ്ധരിക്കാനും, വ്യാഖ്യാനിക്കാനും കഴിയുന്ന രൂപത്തില് ഏകീകൃതമായി നിലകൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്. ഹിന്ദി തലക്കെട്ടുകള് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുമ്പോള് അത് നിയമനിര്മാണപരമായ അവ്യക്തതയിലേക്കും, പ്രാദേശികമായി അവയെ സമീപിക്കുന്നതില് പ്രയാസങ്ങളിലേക്കും നയിക്കാന് സാധ്യതയുണ്ട്.
ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില് പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുന്നതിലും ഭാഷയ്ക്ക് നിര്ണായക സ്ഥാനമുണ്ട്. പാര്ലമെന്റ് ഹിന്ദി സംസാരിക്കാത്ത പ്രദേശങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ നിയമജ്ഞര്ക്കും, ഭരണകര്ത്താക്കള്ക്കും, പൗരന്മാര്ക്കും ഹിന്ദി പേരുകള് മാത്രമുള്ള നിയമങ്ങള് എളുപ്പത്തില് കൈകാര്യം ചെയ്യാന് കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. നിയമനിര്മാണങ്ങള് ജനങ്ങള്ക്കിടയില് ഭാഷാപരമായ വിഘടനം സൃഷ്ടിക്കാന് ഇടയാക്കരുത്. നിയമങ്ങള് അതിന്റെ ആശയത്തിലും പ്രയോഗത്തിലും ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതാവുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം അതിന്റെ പൂര്ണതയില് എത്തുന്നത്.
ഭാരതീയ ന്യായ സംഹിത, ഭാരതീയ നാഗരിക് സുരക്ഷാ സംഹിത പോലുള്ള സുപ്രധാന നിയമങ്ങളുടെ പേരുകള് ഏകപക്ഷീയമായി മാറ്റിയതിലും, വിമാന നിയമത്തിന് ഭാരതീയ വായുയാന് വിധേയക് എന്ന് പേര് നല്കിയതിലുമെല്ലാം പ്രകടമായ ഈ പ്രവണത, സാംസ്കാരികപരമായ കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീതിയാണ് നല്കുന്നത്. ദക്ഷിണേന്ത്യന് സംസ്ഥാനങ്ങളില്നിന്നും കിഴക്കന് സംസ്ഥാനങ്ങളില്നിന്നുമുള്ള എതിര്പ്പുകള് പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രതികരണമല്ല, മറിച്ച് ദീര്ഘകാലമായുള്ള ഭാഷാപരമായ സംവേദനക്ഷമതയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഭാഷാപരമായ നയം സമവായത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം, അടിച്ചേല്പ്പിക്കലിലല്ല.
വിദ്യാഭ്യാസവും നിയമനിര്മാണവും ഉള്പ്പെടെയുള്ള സുപ്രധാന മേഖലകളില് കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സഹകരണം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ഭാഷാപരമായ താല്പര്യങ്ങളെ നയപരമായ തീരുമാനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ഫെഡറല് സംവിധാനത്തില് വിശ്വാസക്കുറവ് വര്ധിപ്പിക്കാന് മാത്രമേ ഉപകരിക്കൂ. ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് ദേശീയോദ്ഗ്രഥനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയേയുള്ളൂ, അതിനെ ദുര്ബലപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
'വികസിത് ഭാരതം' എന്ന കാഴ്ചപ്പാട് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലോ, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിലോ, ഭരണനിര്വഹണത്തിലോ ഉള്ള ഫലങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരിക്കണം. അല്ലാതെ, കേവലം പ്രതീകാത്മകമായ ഭാഷാപരമായ അവകാശവാദങ്ങളിലല്ല. യഥാര്ത്ഥ ദേശീയ അഭിമാനം വരുന്നത് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളെയും ഉള്ക്കൊള്ളുകയും സമത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോളാണ്;അല്ലാതെ ഒരു സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന് മാത്രം പ്രത്യേക പദവി നല്കുന്നതിലൂടെയല്ല. പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് ഒരു രാഷ്ട്രം കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോളാണ് രാജ്യം വികസിക്കുക.
ഇവിടെ ഒരു സന്തുലിതമായ സമീപനം അനിവാര്യമാണ്. ഹിന്ദി-ഇംഗ്ലീഷ് ദ്വിഭാഷാ പേരുകള് ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ ഭരണഘടനാപരമായ വ്യവസ്ഥകളും എല്ലാവരെയും ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന സമീപനവും ഉറപ്പാക്കാം. പ്രധാന ബില്ലുകള്ക്ക് പേര് നല്കുന്നതിന് മുന്പ് സംസ്ഥാനങ്ങളുമായും, പാര്ലമെന്ററി കമ്മിറ്റികളുമായും വിപുലമായ കൂടിയാലോചനകള് നടത്തണം. ഭാഷ ദേശീയ ഭരണത്തില് ഒരു വിഘാതമായി മാറരുത്, മറിച്ച് അത് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാലമായി വര്ത്തിക്കണം. വൈവിധ്യത്തിലൂടെയുള്ള ഐക്യമാണ് നമ്മുടെ ശക്തി, അത് മുറുകെ പിടിക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.